Golden globe awards-Best foreign film- A separation

I recently saw the Iranian film called “A separation”. It recently won the Golden Globe award, deservingly.
The plot: A married couple that has a daughter, appears in front of a judge and ask that they be given a divorce. The wife wants the whole family to leave Iran and start a new life but the husband does not want to leave because his father suffers from Altzheimers and someone needs to look after him. ” He has Altzheimers, he doesn’t even know you are there.” she protests and he answers back, Im his son, I know Im there, and I should be there!

The judge does not issue a divorce and the wife leaves from home and moves in with her mother and waits until her husband either changes his mind or shows her that he loves her by coming to claim her back. During her absence the husband hires a woman to look after his dad. The woman is pregnant and when she has a miscarriage she accuses the husband of being responsible for her losing the baby as he pushed her down some stairs when they had a row after she had left his dad alone in the house, tied on the bed when she was supposed to be looking after him. And a court battle commences that affects all the people involved considerably.
It is a great story that shows life in Iran today, the beliefs of people, their everyday hardships, their religious beliefs, their shortcomings, the dreams they have of a better life and how society directs their moves. I liked the film because it was an inside in Iran, a country i know nothing about except what is shown in the news and the western media and it is refreshing to see a film about Iran made by Iranians themselves. The law system, the religious beliefs and the position of women in society reminded me of Cyprus society 50 years ago. Although in one case we have Christianity and on the other case we have Muslim, the strictness of religion was similar 50 years ago in Cyprus as is still today in Iran. The beliefs of the people changed over time here and it seems like in Iran there is a wind of change coming too but the religion there seems to be still holding people grounded. Although I could see many western elements in their lives too. Cars, clothes, houses seem to be like any other country but the covered women and the man-dominated public services showed that there is still a long way to go for Iran to be a country like the West. Although perhaps they might not want to become like the West in the first place.

http://www.imdb.com/title/tt1832382/

Παγωμένες καρδιές

Τόσο δεν κρύωνα ούτε και στη Γαλλία το χειμώνα. Κάθομαι στον καναπέ, καλυμμένος από πάνω μέχρι πάνω με κουβέρτα, τα δάκτυλα μου μόνο εκτός για να γράφω αυτά τα λόγια. Χειμώνιασε και πολλά βλαμμένα ενθουσιάστηκαν λέγοντας πως τους θυμίζει σούπες, κλείσιμο στο σπίτι και χριστούγεννα. Εμένα το σπίτι μου απόψε μόνο με την Πίνδο μπορώ να το συσχετίσω. Τα πόδια μου έχουν παγώσει και τα νεύρα μου είναι στη τσίτα. Και το χειρότερο η καρδιά μου είναι παγωμένη. Έχει μπεί στην κατάψυξη και μόνο όταν το μυαλό ταξιδεύει πίσω στη Γαλλία αναθερμένεται. Εκεί βρίσκεται η πηγή της θερμότητας της. Πολλές μικρές φωτιές θα την ζεστάνουν αραιά και πού, το ξέρω, αλλά ο ήλιος της έχει μείνει εκεί. Και πάντα θα περιστρέφομαι σα γη γύρω γύρω και τίποτα δεν θα τον αναπληρώσει ποτέ.

Semaines d’ automne

Monday comes when life will go on without the prospect of ever seeing you.
Monday comes when there will be no chance of running into you.
Monday comes when you will never ever think of me again.
Monday comes when it will all be in the past.
Monday comes when I will no longer dream.
And I do not know how I will ever see Tuesday without being able to dream.
Tuesday comes when I will notice that all this time I have been sleeping and waking up alone.
Tuesday comes when I will listen to songs all night long.
Tuesday comes when I will revisit the memories.
Wednesday comes when I will decide to make a fresh start.
Thursday comes when I will laugh at other people’s jokes.
Friday comes when I will go out and see other people living their lives like you do.
Saturday comes when I will drink down the week.
Sunday comes when I decide that ” tomorrow it will all be better” .
And then Monday comes when life will go on without the prospect of ever seeing you.

Amy, Amy, Amy

It was an autumn afternoon in Euston, in my little room at the halls of residence when I downloaded the album called Back to Black to listen to that crazy woman who refuses to go to rehab. I listened to the first track and danced in my room and by the time I got to track 5, listening to the opening notes of ” back to black ” for the first time, I had to sit down, because I knew I was listening to something incredible, something that was truly an art form.

There have been many upsetting events this month, that have devastated the world. But I felt the need to write about the event that has shook me most. The loss of Amy on the 23rd of July. She was found in her Camden flat deceased in the afternoon.

I had a conversation with someone about a year ago. In October, in Cambridge I met a friend for drinks in a pub. And he asked me what kind of music I listened to. The first and obvious answer was Amy. She might be good, he said but I don’ t like what she is doing with the drugs and all and I can’t listen to her. Since when do you have to agree and know about the artist’s lifestyle to like their work, I asked. Why can’t you appreciate and like her music? He said they are all connected. I disagreed.

And now, after her death, so many people come out and say, yeah it was expected, we knew it was coming, there was nothing to be done. Was there really? How did they all know it?

Amy’s music and lyrics have sustained me in my loneliness and in my own personal rough times and it might seem childish, creepy even to suggest that if you start to feel the lyrics and understand them you construct a connection to the artist. Amy was fighting her addictions and herself essentially. But aren’t we all fighting similar daemons? Maybe not drug addictions but other kinds of addictions. I know what it feels like, not being able to think of nothing else, not being able to resist the desire and not being present in your own life but thinking of your obsession constantly and having time and life pass you by whilst you look for it. Call it smoking, sex, gambling, we all have daemons swirling around our necks, whispering in our ears sweet words, promising us temporary paradises. For me, Amy’s downfall and troubles were a juxtaposition of my own troubling mind. I felt stronger knowing she was around, getting help and was planning her comeback.
Seeing her in Serbia last month, I was troubled but I felt confident that she would get the help she needed and would bounce back. And that gave me hope also. It is possible to sink low but there is a way back. Seeing her coming back would let the world know there is always hope for second chances. Not all the mistakes we make are fatal and bear irreversible consequences.
But now I do not know anymore if there is hope for the wicked. Her loss has hit me, and made me realize that there is not always light at the end of the tunnel, you should perhaps not live your life to the fullest, but by the rules if you wish to survive longer. With her gone, i realize that it is possible to die.

And now the final frame, love is a losing game…

Monsieur Noiro

My first attempt with stop motion animation. Monsieur Noiro likes the cooking jar and tries to get closer but gets a bad surprise in the end.

Aigle

Πέταξε κι λίγο απο δώ αετέ,
μην κτυπας τα φτερά σου μόνο από μακρυά,
ξαποστασε κοντά μου λίγο,
τα ταξίδια μας να πούμε,
σαν γέρο καπεταναίοι που παγιδεύτηκαν στη στεριά.
Μη με λησμονήσεις, μην το αγνοήσεις,
θα ανακαλύψεις τις οάσεις που κρύβει η έρημος
μόνο οταν την διασχίσεις.

La fille du puisatier

Απόψε είδα την ταινία αυτή στο Gaumont. Μου άρεσε πολύ. Την σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστούσε ο Daniel Auteuil, πολύ γνωστός και καλός ηθοποιός. Ήμασταν μόνο καμιά 15αριά άτομα στην αίθουσα. Έμοιαζε με ιδιωτική προβολή και αυτό με ευχαρίστησε περισσότερο.

Η ιστορία διαδραματίζεται την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Η ταινία είναι remake παλαιότερης ταινίας με το ίδιο όνομα. Η κόρη του ανασκαφέα λοιπόν, γνωρίζεται με τον πλούσιο γιο του αφεντικού του πατέρα της και όταν αυτός φεύγει για τον πόλεμο αυτή αντιλαμβάνεται πως είναι έγκυος. Το λέει στον πατέρα της και πηγαίνουν μαζί να μιλήσουν στους γονείς του. Αυτοί τους διώχνουν κακήν κακώς αλλά όταν μαθαίνουν από το μέτωπο πως ο γιός τους έχει χαθεί, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται διαφορετικά τα πράγματα και να αποκτά μεγάλη σημασία για αυτούς το εγγόνι. Ο ανασκαφέας όμως δεν είναι πρόθυμος να τους αφήσει να μπουν στη ζωή της οικογένειας του ξανά μετά από όσα συνέβησαν.
Η συνέχεια επί της οθόνης.
Πολύ ωραία ταινία, ωραίες ερμηνείες, συγκινητική και με αστείες στιγμές. Το μόνο εκνευριστικό είναι που εξακολουθώ να χάνω κομμάτια από τους διαλόγους λόγω γλώσσας. Που θα μου πάει όμως, θα το ξεπεράσω κι αυτό το εμπόδιο.

Επιστροφή στη Βρεττάνη

Το πρώτο πρόσωπο που μου μίλησε.
Το πρώτο πρόσωπο που μου χαμογέλασε και με καλωσόρισε…
Ξανάνιωσα, λες και ο Θεός έσκυψε και μου φύσηξε νέα πνόη στο σώμα.
Αναπάντεχη και απροσδόκητη χαρά.
Και με μιας το μυαλό και η καρδιά ξανάρχισαν τη μάχη μέσα μου.

Στερεότυπα μου

Στο πρώτο μάθημα Γαλλικών σήμερα στη δουλειά, μαζευτήκαμε ένας Έλληνας, ένας Μεξικανός, ένας Ιταλός, ένας Κινέζος και η Γαλλίδα καθηγήτρια. Έτσι δεν ξεκινούν τα ωραία ανέκδοτα;
Η καθηγήτρια μας έφερε ένα μικρό άρθρο να συζητήσουμε το οποίο αφορούσε, τα στερεότυπα, τις αντιλήψεις που έχει ο υπόλοιπος κόσμος για τους Γάλλους. Τα κύρια σημεία ήτανε πως ο υπόλοιπος κόσμος θεωρεί τους Γάλλους βρωμιάρηδες, τριχωτούς, απρόσιτους, αφιλόξενους, τεμπέληδες, υποκριτές και περήφανους. Μας ρώταγε η Γαλλίδα για το κάθε ένα να της πούμε τη δικιά μας άποψη και μας ρωτούσε για άλλα στερεότυπα που έχουμε ακούσει.
Για βρωμιάρηδες της είπα πως υπάρχει μια φήμη πως δεν λούζοντουσαν οι Γάλλοι τουλάχιστον τον μεσαίωνα. Η Γαλλίδα μας διαβεβαίωσε πως η ίδια κάνει μπάνιο κάθε μέρα αλλά παραδέκτηκε πως δεν μπορεί να πει το ίδιο και για τους άντρες Γάλλους.
Ο Μεξικανός της είπε πως είναι απρόσιτοι και υποκριτές. Τον συμπάθησα το Μεξικανό. Ο Ιταλός της είπε πως δεν είναι τόσο οργανωμένοι όσο οι Γερμανοί αλλά είναι πιο οργανωμένοι από τους ίδιους. Καλά οι Ιταλοί, ανέκαθεν ερωτευμένοι με τους Γερμανούς. Μετά μας είπε για τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και πως εξαιτίας της όλοι οι λαοί μοιάζουν με τους Ιταλούς. Η Γαλλίδα μας είπε πως λόγω του Ναπολέοντα αυτό ισχύει και για τους Γάλλους. Εδώ το είχα να πω για το Μέγα Αλέξανδρο αλλά φοβήθηκα τον Κινέζο μην τα πάρει και διατάξει στο πί και φι μια Κινέζικη στρατιά να μας καθαρίσει όλους την ίδια στιγμή! Που μου γίναν όλοι στρατηλάτες.
Μετά μας είπε η Γαλλιδα πως βρίσκει τους Μεσογειακούς πιο ζεστούς από αυτούς και αυτό το παρατήρησε από τους μαθητές της αυτά τα χρόνια και πως είμαστε τριχωτοί.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν φτάσαμε στο θέμα της τεμπελιάς και γυρνάει και μου λέει εσείς οι Έλληνες θα μπορούσαμε να πούμε ότι είστε τεμπέληδες. Και θυμήθηκα και την κουβέντα που μου είχε πει η Γερμανίδα φίλη μου από τη Λυόν ότι τους Έλληνες τους αντιπαθούν στη Γερμανία γιατί δεν δουλεύουν και μόνο ζητάνε λεφτά και έχουν το όριο αφυπηρέτησης μόνο στα 63. Και της είπα της Γαλλίδας ότι δεν είμαστε τεμπέληδες απλά υπάρχουν κλέφτες σε υψηλές θέσεις. Της Γερμανίδας δεν της είπα τίποτα. Την έχω ανάγκη στη δουλειά. Δεν θα γίνω μαλλία κουβάρια με όλους, δεν είναι δα και η Μέρκελ!

Καλά, εντάξει μου λέει η καθηγήτρια μετά που της είπα αυτό, αλλά εσένα τι σε πειράζει; Από Κύπρο δεν είσαι; Της είπα ναι, από Κύπρο είμαι αλλά είμαι Έλληνας!

Και στέκομαι όρθιος και άχισα να τραγουδώ τον εθνικό ύμνο έπεσαν οι σημαίες οι Ελληνικές από τα παράθυρα, μαζεύτηκαν όλοι οι Έλληνες της Ρέν έξω από την αίθουσα με λαμπάδες και λάβαρα και τραγουδούσαν κι αυτοί και της είπα άνοιξε την πόρτα, είναι οι φίλοι μου! (1-0)

Εδώ καταντήσαμε να μας λένε και τεμπέληδες και μετά να μας λέν δεν πειράζει, δεν είσαι Έλληνας εσύ. Δεν ξέρω ποιο από τα δυο είναι χειρότερο. Τα στερεότυπα για τους σημερινούς Κύπριους δεν τα ξέρουν αυτοί γιατί δεν ασχολήθηκαν ποτέ, αλλά εγώ που τα ξέρω θα προτιμήσω να είμαι τεμπέλης παρά “καπαρετζής”.

Contre toi avec Kristin Scott Thomas

Απόψε πήγα σινεμά να παρακολουθήσω την ταινία Contre Toi με πρωταγωνίστρια την Κριστίν Σκοτ Τόμας. Η Κριστίν είναι η αγαπημένη μου ηθοποιός, όλων των εποχών, την θεωρώ καταπληκτική ηθοποιό και θαυμάζω πως μπορεί να υποδύεται τόσους διαφορετικούς ρόλους αψεγάδειαστα. Ακόμα ένα γεγονός που θαυμάζω σ’αυτήν είναι πόσο καλά μιλάει τα Γαλλικά και τα Αγγλικά. Και τις δυο γλώσσες με καταπληκτική προφορά γεμάτη class.

Αναφορικά με την ταινία τώρα. Η Κριστίν ήταν καταπληκτική για άλλη μια φορά. Η ταινία έχει να κάνει με μια γυναίκα που την απαγάγει κάποιος και την κρατά φυλακισμένη σε ένα δωμάτιο. Η Κριστίν υποδυέται μια χειρούργο γυναικολόγο, την οποία θεωρέι ο απαγωγέας της υπεύθυνη για το θάνατο της γυναίκας του. Έχουμε μετά από λίγες μέρες το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Η απηχθείσα και κρατούμενη ξεκινά να έχει συναισθήματα για τον απαγωγέα και υπάρχει ένας συνδεσμος μεταξύ τους. Και μια μέρα μετά που ο σύνδεσμος αυτός καταλήγει σε φιλί και ίσως και παραπάνω αλλά δεν είναι ξεκάθαρο στην ταινία, η όμηρος αντιλαμβάνεται πως η πόρτα του δωματίου που είναι κλειστή τόσες μέρες είναι ξεκλείδωτη. Τώρα, είτε την άφησε αυτός σκόπιμα για να φύγει, είτε κι αυτός αναστατώθηκε από την τροπή που πήραν τα πράγματα μεταξύ τους και ξέχασε να κλειδώσει την πόρτα. Και εκείνη καταφέρνει να αποδράσει.

Πάει στην αστυνομία αλλά οταν την πιέζουν να τους πει τι ακριβώς έγινε μεταξύ τους και γιατί ξαφνικά η πόρτα έμεινε ξεκλείδωτη, εκείνη δεν θέλει να μιλήσει παραπάνω, φεύγει και δεν προσάπτει κατηγορίες. Αποφασίζει να τον ψάξει μόνη της. Ζώντας μια μοναχικη ζωή, όπως φάνηκε και από τις συζητήσεις τις τηλεφωνικές με τη μαμά της και με τις συζητήσεις που είχε με τον απαγωγέα της, βρήκε σε αυτόν κάποιον που την άκουε και ενδιαφερόταν και συνδέθηκε μαζί του. Αυτό δείχνει την μοναξιά που νιώθουν πολλοί άνθρωποι και την απελπισία που προκαλεί η ανάγκη για επικοινωνία. Κι έτσι ξεκινά μόνη της να τον αναζητεί. Από τα αρχέια του νοσοκομείου, τον βρίσκει κι αυτός τελικά έρχεται σπίτι της όπου για 2 μέρες μένουν κλειστοί πάλι μαζί, μαγειρεύει εκείνη τώρα και τρώνε, κανουν έρωτα και μένουν κλειστοί μες το σπίτι χωρίς να ανοίγουν ούτε στα κουδούνια ούτε να βγαίνουν έξω καθόλου. Όπως πριν που την είχε απαγάγει αυτός, αλλά τώρα με τη βούληση της. Ξάφνικα, το βράδυ που κοιμούνται, ξυπνά απότομα η Κριστίν, χωρίς να μπορεί να αναπνεύσει, νιώθει πνιγμένη και ανοίγει τις κουρτίνες με αγωνία λες και ψάχνει για το παράθυρο (όταν ήταν κρατούμενη το παράθυρο του δωματίου εκείνου ήταν κτιστό με τούβλα), το ανοίγει και τότε αντιλαμβάνεται ακούγοντας τους ήχους της πόλης και του έξω κόσμου και βλέποντας τον να κοιμάται στο κρεβάτι της, το παράλογο της κατάστασης που ζει. Και φεύγει μες τη νύκτα και πάει στο αστυνομικό τμήμα και λέει στον αστυνομικό πως εκείνος είναι στο σπίτι της και κοιμάται. Μετά ενώ η αστυνομία είναι καθοδόν το μετανιώνει και τηλεφωνά στο σπίτι της και στο κινητό του να τον προειδοποιήσει αλλά δεν το απαντά. Και τρέχει και πηγαίνει πίσω στο σπίτι και τον βλέπει με χειροπέδες να τον βάζουν στο αυτοκίνητο της αστυνομίας.

Ήταν καλή η ταινία, καταπληκτική η Κριστίν όπως προείπα αλλά νομίζω πως την αδικησε λίγο η ομάδα πίσω από την ταινία. 3 φορές πολύ ξεκάθαρα φαίνεται το μικρόφωνο, το μπουμ νομίζω λέγεται, εκείνο το μαύρο μεγάλο μικρόφωνο που κρατάνε όταν γυρίζεται η ταινία πάνω από τους ηθοποιούς. Στις δυο σκηνές ειδικά η Κριστίν στέκεται πίσω από τον καναπέ της μπροστά από ένα ολόασπρο τοίχο και αυτό το μαύρο μικρόφωνο βγάζει μάτι και μπαινοβγαίνει στην οθόνη σε εκείνη την σκηνή δου φορές! Δεν μπορώ να πιστέψω πως δεν το είδε κανένας στο μοντάζ! Κι άλλοι στο σινεμά το είχαν προσέξει γιατί τους είδα να το σχολιάζουν και να δείχνουν με το χέρι ψηλά ότι το είδανε. Αυτά τα λάθη υποβαθμίζουν την ταινία. Ήταν τόσο ξεκάθαρο που με κάνει να σκέφτομαι αν ήταν σκηνοθετικό κόλπο ή άποψη!
Ο συμπρωταγωνιστής της ήταν μέτριος, δεν ήταν πολύ συμπαθής ούτε όταν μαλάκωσε. Άσε που μιλούσε και πάρα πολύ γρήγορα. Όλους τους άλλους τους καταλάβαινα, αυτόν δυσκολευόμουν πολύ να τον καταλάβω και μου θύμιζε κάποιον που δουλεύουμε μαζί από την Λυόν και έτσι δεν τον συμπάθησα καθόλου!
Ως γενική εκτίμηση, αξίζει να το δει κάποιος γιατι βεβαίως βεβαίως είναι ταινία με την Κριστίν και έχει ένα ενδιαφέρον το twist του σεναρίου. Τα σκηνοθετικά λάθη όμως είναι ασυγχώρητα.

Βαθμολογία: 7/10 και αυτό χαριστικά λόγω Kristin Scott Thomas.