Το φίδι στη μύτη μου

Ένα φίδι ξετυλίκτηκε σήμερα το πρωί μέσα από τη μύτη μου, εκεί που για μέρες είχε φωλιάσει βαθιά μεσα σαν παράσιτο. Ζούσε ρουφώντας αίμα και τρώγωντας τα κόκκαλα μου με το δηλητηριώδες του δάγκωμα. Ξεπετάκτηκε σήμερα το πρωί στις 10 ακριβώς. Σύγκορμος το ένιωσα να εκτινάσσεται, πρώτα με το κεφάλι έσπρωξε και μετά ένιωσα όλο το μήκος του να γλυστράει και να μου σπρώχνει το κεφάλι προς τα πίσω κολλώντας με στην ιατρική καρέκλα. Τινάκτηκε έξω,άνοιξε τις δαγκάνες του και επιτέθηκε στον ιατρό που στεκόταν με το ψαλίδι του τρώγωντας το μπισκότο του μπροστά από την καρέκλα. Σφράγισε τα δόντια του στο λαιμό του στο σημείο που βρισκόταν το μπισκότο που κατάπινε, λες και ήθελε να το φάει, είχε φαίνεται μπουκτήσει από το αίμα τόσες μέρες, λαχταρούσε λίγη ζάχαρη. Ο ιατρός άρχισε να φωνάζει και τότε κοίταξα προς το μέρος του. Άρχισε να πετάγεται αίμα παντού από το λαιμό του, η νοσοκόμα πανικοβλήθηκε και άρχισε να ουρλιάζει και τα τσιριχτά της έκαναν τη σκηνή ακόμα πιο σουρεάλ. Το φίδι δεν σταμάτησε, έχωσε πιο βαθιά τα δόντια μέχρι που στη γλώσσα του αισθάνθηκε τη γλυκιά γεύση που ζητούσε, και τότε έκλεισε τις σιαγόνες ακόμαπιο σφικτά να σιγουρέψει το θύραμα. Το αίμα άρχισε να βάφει τους τοίχους.
Οι φωνές της νοσοκόμας έφεραν μέσα τους ασθενείς που περίμεναν στον προθάλαμο του ιατρείου, στην αίθουσα αναμονής. Έτρεξαν προς τον ιατρό που βρισκόταν στο πάτωμα αιμόφυρτος και το φίδι αποτέλειωνε το μπισκότο του και μετά για επιδόρπιο έφαγε ένα μήλο. Πλήρες το μενού που βρήκε το φίδι στο λαιμό…
Ένας ασθενής άρπαξε ένα σκουπόξυλο και το έριξε πάνω στο φίδι φωνάζοντας στους υπόλοιπους να απομακρυνθούν. Το φίδι γλίστρησε ταχύτατα και απέφυγε το κτύπημα νιώθωντας την αύρα και τη σκιά του ξύλου που το πλησίαζε. Κοίταξε το δωμάτιο και μετά εμένα και εξαφανίστηκε πίσω από τα έπιπλα.
Τότε όλοι γύρισαν προς το μέρος μου και γω καθόμουνα στην καρέκλα ατάραχος και τους κοιτούσα. Σηκώθηκα με αργές κινήσεις, έβαλα το καπέλο μου και βγήκα έξω από το γραφείο. Κανείς δεν έτρεξε πίσω μου. Κανείς δεν τόλμησε να με πλησιάσει. Κι εγώ πήγα σπίτι και κάθησα στο ίντερνετ. Έπρεπε να ψάξω για καινούργιο γιατρό.

Kηφησιά, Ιανουάριος 2010- Μέρος Α’

Έφυγα από το ξενοδοχείο στις 9:30 και ξεκίνησα να κατηφορίζω την Ερμού προς Μοναστηράκι. Στο δρόμο δεν υπήρχε πολύς κόσμος όσο τη προηγούμενη μέρα. Η μέρα ήταν Τρίτη, 5 Ιανουαρίου. Την προηγούμενη μέρα είχα αγοράσει την canon eos 500d από το κατάστημα Παπαδάκης και αγωνιούσα να την χρησιμοποιήσω. Για αυτό άφησα την επίσκεψη στην Κηφησιά για την Τρίτη, την προτελευταία μέρα μου στην Αθήνα, για να έχω μηχανή να την αποθανατίσω. .
Έφτασα στο σταθμό στο Μοναστηράκι 9:45. Πήγα στο εκδοτήριο και ζήτησα ένα εισητήριο για το ηλεκτρικό για Κηφησιά. Πλήρωσα 1 Ευρώ. Όταν απομακρύνθηκα από το εκδοτήριο συνειδητοποίησα ότι δεν ζήτησα μετ’επιστροφή για αυτό ήταν και τόσο φθηνό το εισητήριο. Δεν επέστρεψα πίσω, θα πάρω άλλο από τη Κηφησιά, σκέφτηκα.

Το επόμενο τραίνο έφτασε γύρω στις 10. Επιβιβάστηκα σε ένα βαγόνι. Δεν είχε χώρο να καθήσω. Στάθηκα δίπλά στην πόρτα ακουμπώντας στο γυαλί πίσω από τις θέσεις. Στη θέση από την άλλη πλευρά του γυαλιού καθόταν μια Ρωσσίδα,ή Βουλγάρα, δεν κατάλαβα τι γλώσσα ακριβώς μιλούσε, που δεν έβαλε γλώσσα μέσα της. Μιλούσε πάρα πολύ δυνατα και ασταμάτητα. Πολλοί επιβάτες γύριζαν προς το μέρος της αλλά κανείς δεν έλεγε κάτι. Είχε αρκετούς ξένους το τραίνο. Όλο το κέντρο της Αθήνας έχει γεμίσει ξένους μετανάστες που πουλάνε στους δρόμους διάφορα πράγματα, όπως αντίκες, CD, DVD,τσάντες μαϊμού, ότι φανταστείς.

Στην επόμενη στάση έκαναν την είσοδο τους κάποια μικρά παιδιά, τσιγγανάκια. Δυο κοριτσάκια, το ένα έπαιζε ακορντεόν και το άλλο τραγουδούσε την “Αρχιμινιά και Αρχιχρονιά”. Το κοριτσάκι που τραγουδούσε κρατούσε ένα ποτηράκι για να της ρίχνουν κέρματα. Δεν της έδωσα και ένιωθα τύψεις. Το κοριτσάκι περπατούσε πολύ γρήγορα ανάμεσα στις θέσεις και κάποιους που ήθελαν να τις δώσουν λεφτά τους προσπερνούσε.
-Έλα δω κοριτσακι μου, της φώναξε ένας παππούς, έλα και άμα σε φωνάζουνε να έρχεσαι, μην χάνεις αυτούς που θέλουν να σου δώσουνε.
Της έβαλε λεφτά στο ποτηράκι και μετά στράφηκε στη παρεά του που ήταν δυο κυρίες και τους είπε πως αυτά τα λίγα λεφτά, πόση διαφορά τους έκαναν στην κατοχή. Θυμότανε τα δύσκολα εκείνα χρόνια που έζησαν την κατοχή γιαυτό βοηθάει. Ένιωσα πολύ όμορφα που υπήρχαν τέτοιοι ανθρώποι ακόμα στην Ελλάδα, που εκτιμούσαν τον ανθρώπινο πόνο. Πέρασαν κακουχίες και έμαθαν τι σημαίνει να εχεις ανάγκη. Μεγαλύτερη ντροπή με έπιασε που δεν έδωσα τη βοήθεια μου. Αλλά στο μυαλό μου τρέχει συνέχεια η σκέψη πως αν δώσω λεφτά, τότε αυτοί που στέλλουν τα παιδάκια αυτά θα συνεχίσουν να τα στέλλουν για να το κάνουν αυτό και δεν θα σταματήσει το φαινόμενο και η εκμετάλλευση των παιδιών ποτέ. Πάλι μαύρες σκέψεις καταθλιπτικές είχαν κυριεύσει το μυαλό μου σκεφτόμενος τις συνθήκες που ζουν. Μέσα μου όμως ένιωθα να αναπτερώνεται και η ελπίδα μου για τον κόσμο και ένιωθα σχεδόν ευγνωμοσύνη για αυτόν τον άνθρωπο, τον παππού, που έζησε την κατοχή, και έμαθε να βοηθάει και δεν έγινε πιο εγωιστής.

Στην Ομόνοια κατέβηκε ο παππούλης και μπήκαν μέσα στο βαγόνι κάποιοι περίεργοι τύποι, ξένοι, ίσως από Αλβανία οι οποίοι ήταν ντυμένοι παρόμοια. Φορούσαν παπούτσια καινούργια nike αθλητικά, τζην παντελόνι, μακρυά φανέλλα και δερμάτινα σακκάκια, μαύρα. Τα μαλλιά και των δύο ήταν λιγδα στο ζελέ και τα είχαν ανεβασμένα προς τα πάνω λες και ήταν κολλημένα όλα πίσω στον αυχένα. Φορούσαν δακτυλίδια χρυσά και οι δύο. Κάθησαν δίπλα στην κυρία που μιλούσε συνέχεια. Πρόσεξα αυτόν που κάθισε δίπλα της να την κοιτά κατάμματα γυρνώντας το κεφάλι του προς αυτήν. Στην επόμενη στάση μπήκαν τρία παιδιά με μουσική πάλι, τσιγγανάκια. Δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Έδωσα στο μικρό αγόρι 2 ευρώ περισσότερο από τύψεις για προηγουμένως.

Ο ένας τύπος με το δερμάτινο άρχισε να μιλά στο κινήτο και να γελάει ταρακουνώντας όλο του το σώμα και την καρέκλα που καθόταν. Δεν ξέρω τι μπορεί να ήταν τόσο αστείο στις 10 το πρωί αλλά τίποτα πιστεύω δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο αστείο ώστε να επιτρέπει τέτοια μή κόσμια συμπεριφορά δημόσια. Γύρισα με ενόχληση το κεφάλι μου αλλού και κοίταξα στο βάθος του βαγονιού τον κύριο που μιλούσε με την φιγούρα του στο γυαλί της πόρτας του τραίνου. Ή με τη φιγούρα του θα μιλούσε είτε με κάποιον φανταστικό συνομιλητή. Επαναλάμβανε συνεχώς την ίδια φράση και κοίταζε έξω. Έδινε έμφαση σε κάποιες λέξεις με τα χέρια και το σώμα,λες και λογομαχούσε έντονα. Καταλάβαινα από τις συσπάσεις του προσώπου και τις κινήσεις του στόματος του ότι επαναλάμβανε τις ίδιες λέξεις και φράσεις αλλά ήταν πολύ μακρυά για να ακούσω καλά ή να ξεχωρίσω τι έλεγε. Η μοναξιά ήταν που τον οδήγησε σε αυτή την κατάσταση; Υπάρχουν τόσοι πολλοί μόνοι άνθρωποι στις μεγαλουπόλεις… Κι εγώ έζησα κάποια περίοδο μόνος, ένιωσα κάποιες στιγμές να κλονίζεται η ισορροπία μου και να ξεφέυγω σε δρόμους παντελούς αποξένωσης ακόμα και από τον ίδιο μου τον εαυτό. Γι’αυτό καταλαβαίνω πόσο εύκολα μπορεί να είμαι εγώ στη θέση αυτού του ανθρώπου. Αν και το σκέφτηκα αυτό, ακολούθησα την τακτική της αδιαφορίας και δεν έκανα κάτι να βοηθήσω ούτε πήγα για να του μιλήσω. Κάποια στιγμή διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας και ταράχτηκα και κοίταξα αμέσως αλλού. Μια όμορφη κοπελίτσα καθόταν απέναντι μου και άκουγε μουσική. Αυτή δεν μου προκαλούσε λύπη ή ανησυχία. Γι’αυτό χάζευα μια αυτήν και μια τη διαδρομή που κάποια στιγμή πέρασε και από το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και θαύμασα την στέγη Καλατράβα. Είδα ένα παιδί να ποδηλατεί πάνω στη στέγη. Μου φάνηκε πολύ εντυπωσιακή κατασκευή και δεν ήξερα ότι μπορείς να την περπατήσεις και ακόμα να ποδηλατήσεις σε αυτήν. Είναι ένα πό τα μέρη που θα θελα να επισκεφτώ την επόμενη φορά που θα είμαι στην Αθήνα.

Στις 10:40 το τραίνο έφτασε στην Κηφησιά. Πρώτοι πρώτοι πάνω στην πόρτα βρίσκονταν οι 2 δερματοφόροι με τα ζελέ στα μαλλιά. Γελούσαν και έφτιαχναν την εμφάνιση τους στο γυαλί της θύρας εξόδου. Πετάκτηκαν έξω όταν άνοιξε η πόρτα, κατέβηκα κι εγώ. Ο αέρας ήταν κρύος και δροσερός, απολαυστική αλλαγή από τον αέρα μέσα στο βαγόνι. Ανάπνευσα βαθιά και κοίταξα γύρω μου.
Κηφησιά! Έφτασα επιτέλους…Τώρα έπρεπε να συνεχίσω το ταξίδι για τον τελικό προορισμό μου: Οδός Στ. Δέλτα και Εμμ. Μπενάκη. Οικία Δέλτα.
Συνεχίζεται….

Wolverine

This blog was turning to shite so I deleted the last posts to savour some taste of the reason I started writing this in the first place.

I am reading “Wolverine the origin”, nowadays. Its a comic book, a graphic novel, and I am surprised at how much I like it. I thought it would be childish and perhaps it is but its violent outbursts are keeping me intrigued.
I like reading comics. I should have read them when I was younger but there wern’t any in Cyprus when I was a kid. There was a shortage of kids stuff here when I was growing up. That is why I am leaving a second childhood now. And f.. everyone else who tells me to grow up and start counting money like the other “grownups” too.

I don’t know if the comic is the sam as the movie Wolverine. Haven’t seen it yet.
Saw 2012 and I found it impressive. I liked the special effects and enjoyed seeing tsunamis and earthquakes destroying the world without consequences for me on my seat because for a change all of these were happening on film and not on the 8 o clock news.

I am a wunderkind

I am a magnet for all kinds of deeper wonderment
I am a wunderkind
destined to reign, destined to roam

i’m not me

It’s been a while to write here. Things have been crazy, been working all summer and changed job in September. New job pays better than the old one but it’s a lot of work and is stressful. I feel like im walking into unchartered territories and keep searching for maps to find my way out. Im in possession of some old maps but if i do not mark my place on them there is no way i ll survive this.
Am i happy? Whenever something new starts naturally I question everything. I wish i could fast forward to a few weeks later when I ll be at ease and comfortable with my work. The pyramid of needs is like this: safety, comfort at work, comfort at home, love. I have noticed that in periods of high anxiety my libido falls into very low levels until i come to a point where i act stupidly. Like today. What happened today is not something i am proud of. The experience flashes through my head often causing me alarm and disbelief. Was it really me? I have amazed myself at how cold and distant i become at my own self. it’s like all logic and soundness just floats away and i become nothing but a puppet to my instincts.

Ο Νίκος Αλιάγας στο NRJ radio

Ο Νίκος Αλιάγας φαίνεται να επιστρέφει στο ραδιόφωνο στις συχνότητες του ράδιο NRJ France (NRJ.fr)! Ξεκινάει εκπομπή στις 24 Αυγούστου! Θα ξυπνάμε τα πρωινά με Ελλάδα με Νίκο Αλιάγα 6 με 9! Chris Moyles, Τάσος Τρύφωνος και μ…κίες! Τώρα έχουμε άλλο class από το matin. ‘Εχουμε το Νίκο το Μουσταφά και το Φλό! Bonjour a toute!

Mustapha, Nikos and Flo. Lundi au Vendredi

Δείτε τα πρόμο βίντεος εδώ:

Nikos-a-la-grecque

La Voix NRJ

Graffity by the sea, encore

Η τηλεόραση δείχνει ντοκυμαντέρ για την Αμμόχωστο. Μουσικό χαλί μια μελαγχολική μουσική μονότονη και θλιμένη. Δείχνει αρχαίους πολιτισμούς, στη Καρπασία, στην πόλη της Αμμοχώστου που δεν έχω γνωρίσει. Δεν ξέρω την πόλη που κατάγομαι. Δεν ξέρω πως να πάω ούτε πως είναι οι δρόμοι, πως να την περπατήσω την παλιά πόλη, πως να βρώ τα εντυπωσιακά τείχη της πόλης, να περπατήσω στα σοκάκια που μυρίζουν ναργιλέδες και δυόσμο;
Έχω εγκλωβιστεί σε μια πόλη χωρίς παρελθόν, που αναπτύχθηκε εκμεταλλευόμενη το χαμό και την παρακμή των όμορφων πόλεων του Βορρά. Αλλάζει προς το καλύτερο μέρα με τη μέρα λένε όλοι. Τόσα κτίρια, τόσα έργα γίνονται.
Βαρέθηκα να πηγαίνω στα ίδια μέρη. Απόψε θα πάω σε ένα μέρος που πήγα άλλες 10 φορές αυτό το καλοκαίρι. Κανείς δεν έχει ενδιαφέρον πια για μένα. Παλιά έβγαινα για να δω μέρη και τους φίλους μου. Τωρα βγαίνω απλά για να μην κλειστώ στο σπίτι όλο το βράδυ. Με τους φίλους δεν μπορώ να μιλώ στο κλάμπ με το θόρυβο. Μεγάλωσα πια για τα κλαμπς.

Ανόρθωση

Σαν το φοινικα θα ανασηκωθω από τις στάκτες μου.
Σημερα κάηκα. Ολοσχερώς. Για πρώτη φορά σήμερα ένιωσα το μυαλο μου να αποσυνδέεται από το σωμα μου και να με κοιτάω από ψηλά…
Πάει, τέλειωσε. Τα τελευταία 10 χρόνια σαν γυαλί έσπασαν. Νιώθω να γιατρεύτηκα.
Αναθεώρησα που λέει και η Πέγκυ.

Toutes les routes mènent à la France

Je dois commencer à apprendre le français…

Γαυγίσματα

Θέλω να ζώ σε ένα σπίτι ριζωμένο μέσα σε ένα απέραντο κήπο με πυκνά δέντρα και πολυχρωμα λουλούδια.
Θέλω την απόλυτη σιωπη να σπάζουν από μακρυά, μονάχα γαυγίσματα σκύλων, που να με ειδοποιούν ότι κάποιος ίσως κάπου περπατάει με το φως του φεγγαριού.
Ησυχία και γαλήνη.